به گزارش پرتال حمل و نقل ، چه تلخ و غمناک است که امروزه از حوادث ترافیکی به عنوان یکی از مهمترین دغدغه‌ها و نگرانی‌ها در بین جوامع و ملت‌ها به ویژه در کشورهای در حال توسعه و کمتر توسعه یافته می‌شنویم ، می‌نویسیم .
این پدیده‌ی آسیب‌رسان در کشورمان نیز نگران‌کننده ، متمایز و قابل توجهِ جدی بوده و علیرغم تلاش‌های صورت گرفته متاسفانه تنها در سال گذشته با رشد غیر قابلِ قبول ، قریب به ۱۷ هزار نفر از هموطنان جان شیرین و امانت الهی خود را در اولین سال از دهه ی ملیِ اقدام برای ایمنی راه ها از دست داده و بالغ بر سیصد هزار نفر مصدوم و معلول شدند که در سال جاری نیز به شتاب بیشتری ادامه دارد ، بی‌درنگ و بدون تامل باید گفت آمار تکان‌دهنده و مخاطره‌آمیزی است که با آسیب‌های انسانی یک زلزله بزرگ و یا برخی جنگ‌ها می‌توان آن را مقایسه نمود ، به راستی به کدامین گناه این چنین قربانیانی و تا چه زمانی باید ایستاد و نظاره‌گر بود ؟ چرا باید از کنار این رخدادهای آشکار و پنهان به راحتی گذر کرد ؟
این قبیل حوادث ناگوار هر روز و هر ساعت آسیب‌های بسیار جدی بر سرمایه‌های انسانی ، اجتماعی و اقتصادی وارد نموده و لطمات جبران‌ناپذیری بر پیکره جامعه تحمیل می‌نماید ، چرا که قریب به اتفاق این انسان های از دست رفته و آسیب‌دیده ، نیروی کار و تولید ، دانش و خدمت و آینده‌سازان این مرز و بوم بوده و نقش‌آفرینان توسعه پایدار کشور و گردانندگان چرخه‌ی اقتصاد و اجتماع محسوب می‌گردند .
بی‌سرپرستی و از هم‌گسستگی کانون گرم بیشماری از خانواده‌ها ، یتیم شدن انبوه‌ای از کودکان ، سوق یافتن بسیاری از خانوارها به سمت فقر ، معلول و از کارافتادگی دائم‌العمر عده کثیری از هموطنان و صرف قابل توجهی از بودجه سلامت کشور به امور درمانی ، پزشکی و بیمارستانی و … ناشی از سوانح رانندگی تنها بخشی از پیامدهای جبران‌ناپذیر این عارضه دردناک و تراژدی حاصل از آن در کشور است که همه روزه در حال تکرار است .
به نظر لازم بود خیلی پیش‌تر چاره‌ای جدی اندیشیده می‌شد ، دیر شده است لیکن تکالیف حاکمیتی و وظیفه‌ای در کنار مسؤلیت ذاتی و اجتماعی همچنین به موازات دستورالعمل‌های ملی و بین‌المللی ، حکم و ایجاب می‌کند که باید آغاز نمود برای حرکت و اقدامی مؤثر ، بازاندیشی در برنامه ها و طرح ها ، تغییر نگرش و اولویت بخشیدن به موضوع چرا که جان هموطنان در میان است ، تا شاید نگرانی‌ها ، وضعیت حاکم و آمارها را کاهش داده و بر آن غلبه نمود .
چگونه است که اخبار متوسط روزانه ۴۶ فوتی در اثر بحران سوانح رانندگی حتی در حاشیه و یا گوشه و کنار اخبار نمی‌گنجد و قرار نمی‌گیرد و در سایه کم‌توجهی‌ها اقدامی شایسته و لازم در جهت آگاه‌سازی افکار عمومی و خروج از عادی‌انگاری جامعه صورت نمی‌پذیرد ، گویی همه پذیرفته‌اند که حوادث ترافیکی امری رایج و اجتناب‌ناپذیر و سهم و بخشی از زندگی ماشینی و وابستگی به آن شده است ، باید اذعان داشت در این بحران چاره‌اندیشی برای پیشگیری و مقابله بسیار مهمتر از درمان پس از وقوع سوانح است .
جمعیت طرفداران ایمنی راهها همواره بر این باور بوده و هست که "حتی یک کشته هم در سوانح رانندگی زیبنده و شایسته کشور نیست" و همچنان اصرار دارد که می‌توان بر پدیده خانمانسوز حوادث ترافیکی غالب شد ، ایمنی حمل و نقل دست‌یافتنی‌ست همانگونه که در دیگر جوامع خواستند و توانستند .
امروز ۲۹ آبان مصادف با سومین یکشنبه ماه نوامبر میلادی "روز جهانی یادمان قربانیان سوانح رانندگی" را آغازی دیگر برای بکار بستن عزم و اراده ملی بشمار آریم ، با تشکیل " ستاد ایمنی حمل و نقل" با مسئولیت بالاترین مقام اجرایی کشور و مشارکت تمامی سازمان‌های مسئول و دخیل در امر ترافیک و حمل و نقل با اتخاذ تصمیمات اثربخش ، کاربردی و توجه بیش از گذشته به طرح‌های ایمنی راه ها و با همراهی توان و اراده رسانه‌های جمعی ، جامعه دانشگاهی و علمی ، نهادهای مدنی ، اصحاب فرهنگ و هنر ، تشکل‌ها و سندیکاها و مهمترین رکن کلیدی جامعه همانا هموطنان در کنار یکدیگر یکصدا ، هماهنگ و همراه ، همپیمان شده تصمیمی فراگیر برای حمل و نقلی بدون حادثه در کشور اتخاذ نموده ، به این واقعیت اسف‌بار و غم‌انگیز پایان داده و زنگ سفرهای ایمن و مطمئن برای خود، خانواده و تمامی هموطنان را بصدا درآورده نوید بخش سلامت و شادی و نشاط جامعه باشیم .
دیدگاه‌ها
اولین دیدگاه را دربارهٔ این خبر بنویسید.