به گزارش پرتال حمل و نقل ، نشست اخیر سران اروپا در ایروان با حضور ویدئویی الهام علی‌اف و اعلام سفر قریب‌الوقوع پاشینیان به باکو ، کریدور زنگزور را از یک توافق کاغذی به پروژه‌ای در حال اجرا تبدیل کرد . این کریدور ۴۳ کیلومتری در استان سیونیک ارمنستان که در آگوست ۲۰۲۵ در کاخ سفید میان باکو و ایروان امضا شد ، با مدیریت ۹۹ ساله آمریکایی ، عملاً «دالان تورانی ناتو» در همسایگی شمالی ایران محسوب می‌شود .
آخرین گزارش‌ها حاکی از پیشرفت ۹۵ درصدی بخش جاده‌ای و ۸۰ درصدی ریل‌گذاری است . قطعه راه‌آهن ۲۲۴ کیلومتری کارس – ایغدیر – دیلوجو در ترکیه نیز در حال تکمیل است و بهره‌برداری کامل تا پایان ۲۰۲۶ پیش‌بینی می‌شود .
هدف غرب از این شتاب ، دور زدن تنگه هرمز در بحبوحه جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران (از فوریه ۲۰۲۶) است . انریکه مورا ، معاون دبیرکل اتحادیه اروپا ، صراحتاً گفته قفقاز نقش کلیدی در تغییر مسیر زنجیره ارزش اروپا از چین ایفا می‌کند ؛ کریدور زنگزور حلقه اتصال این زنجیره است .
تحلیلگران این پروژه را «دالان تورانی ناتو» می‌نامند ، زیرا پایگاه‌های نظامی ترکیه را به فرودگاه‌های آذربایجان (از جمله نخجوان) و از آنجا به پایگاه‌های اسرائیل و آمریکا متصل می‌کند . قرارداد ۹۹ ساله ، حضور بلندمدت کارشناسان نظامی – امنیتی غرب را در فاصله چند ده کیلومتری مرز ایران تثبیت می‌کند .
ایران از ابتدا نسبت به این پروژه هشدار داده و مقامات ارشد بارها اعلام کرده‌اند «آمریکایی‌ها در قفقاز راه ندارند» . در گذشته ، ادعایی از سوی باکو مطرح شد مبنی بر حمله پهپادی ایران به فرودگاه نخجوان ، اما تحلیلگران مستقل این ادعا را سناریویی از سوی اسرائیل برای تحریک باکو به سمت درگیری با ایران ارزیابی می‌کنند . با این حال ، به نظر می‌رسد هشدارهای ایران نتوانسته روند اجرای پروژه را متوقف کند .
پیامدهای تکمیل کریدور برای ایران :
محاصره دو سویه : فشار از جنوب (هرمز) و شمال (کریدور ناتو)
خروج روسیه از قفقاز و تضعیف کریدور شمال ‑ جنوب
تحقق رویای پانترکیسم («توران بزرگ») و تهدید مرزهای شمال شرق
افزایش قدرت آذربایجان و کاهش نیاز به مدارا با ایران
تهران دو راهبرد پیش رو دارد :
تکمیل فوری کریدور شمال – جنوب (رشت – آستارا) با همکاری روسیه و هند و دیپلماسی عمیق با ارمنستان برای قانع کردن آن کشور نسبت به تهدیدات حضور آمریکا . کریدور زنگزور دیگر یک گزینه نیست ؛ واقعیتی است که تا ۲۰۲۶ به بهره‌برداری می‌رسد . ایران باید هزینه‌های آن را با تقویت کریدورهای رقیب و بازتعریف روابط منطقه‌ای مدیریت کند .
دیدگاه‌ها
اولین دیدگاه را دربارهٔ این خبر بنویسید.