به گزارش پرتال حمل و نقل ، آبراه (کانال) ۱۳۴/۲ کیلومتری پینگ‌لو ، که رودخانه را مستقیماً به دریا متصل می‌کند ، به‌طور رسمی مورد بهره‌برداری قرار گرفت .
احداث این آبراه که نخستین مورد در نوع خود در تاریخ جمهوری خلق چین محسوب می‌شود ، از سال ۲۰۲۲ آغاز و با بودجه ۷۲/۷ میلیارد یوان (۱۰/۸ میلیارد دلار) به پایان رسید .
پیش‌بینی می‌شود که هر ساله تا ۵ میلیارد یوان (بیش از ۷۰۰ میلیون دلار) در هزینه‌های آمادی (لجستیک) صرفه‌جویی شود .
پینگ‌لو ، یک پروژه محوری و مسیری راهبردی در دالان جدید و بین‌المللی تجارت زمینی-دریایی است که مناطق داخلی چین را به بازارهای منطقه‌ای و جهانی متصل می‌سازد .
بهره‌برداری کارآمد از این آبراه ، به‌عنوان زیرساختی کلیدی برای حملونقل یکپارچه و ترکیبی (تلفیق‌کننده مسیرهای رودخانه‌ای، ریلی و دریایی) ، یکی از اهداف مهم دولت چین خواهد بود . یکی از مزایای این آبراه ، تسهیل ارسال محصولات بیشتر از آسیای جنوب شرقی به بازار چین خواهد بود .
به‌طور مثال ، امکان صادرات کارآمدترِ آبزیان تازه و سایر محصولاتی که نیازمند حملونقل سریع هستند ، از کشورهایی مانند فیلیپین به چین فراهم خواهد شد . به بیان دیگر ، حملونقل کوتاه‌تر ، منجر به هزینه‌های کمتر باربری و تحویل سریع‌تر و ایجاد مزایای ملموس برای ماهیگیران ، کشاورزان ، تُجار و کارآفرینان خواهد شد .
همچنین پیش‌بینی‌ها حاکی از آن است که ظرفیت باری این آبراه ، از ۴۰ میلیون تُن در سال ۲۰۲۷، به بیش از ۱۰۰ میلیون تُن تا سال ۲۰۳۵ برسد . نکته جالب این که در ساخت آبراه پینگ‌لو، حتی الزامات و نیازمندی‌های زیست‌بوم حیات وحش نیز مورد توجه قرار گرفته و راه‌های دومسیره برای عبور آبزیان و پل‌های مخصوصی برای عبور جانوران تعبیه شده است .
آبراه پینگ‌لو ، علاوه‌بر اینکه یک مسیر اصلی حملونقل آبی است ، نخستین آبراه هوشمند چین نیز محسوب می‌شود که تمامی مراحل چرخه عمر آن ، با بهره‌گیری از فناوری‌های دیجیتال طراحی شده است .
در قلب قابلیت‌های هوشمند آبراه ، بستر دوقلوی دیجیتال (Digital Twin) آن قرار دارد که به‌عنوان مغز دیجیتالی آبراه عمل می‌کند .
این بستر ، در حقیقت ، یک معادل دیجیتالی از آبراه واقعی ایجاد می‌کند که تمام سناریوهای اصلی ، از جمله مسیرهای مسدودکننده کشتی ، آبراه‌ها ، مناطق لنگرگاه و مناطق خدماتی را پوشش می‌دهد . به بیان دیگر ، دوقلوی دیجیتالی ، با ادغام سامانه‌های شناسایی خودکار کشتی با تجهیزات حسگر ساحلی و بهره‌گیری از فناوری‌هایی مانند سامانه ناوبری ماهواره‌ای بِیدو ، محاسبات ابری و هوش‌مصنوعی ، آبراه را در یک محیط مجازی بازسازی می‌کند .
این بستر همچنین امکان تجسم به هنگام برنامه‌ریزی ناوبری و هشدارهای خطر را فراهم می‌کند و به عوامل اعزامی اجازه می‌دهد تا وضعیت عملیاتی کل آبراه را از مراکز کنترل و بدون نیاز به بازدید از محل ، رصد کنند . علاوه بر این ، یک نمودار ناوبری الکترونیکی نیز راهنمایی‌های لازم را مانند یک نقشه دیجیتال در اختیار کشتی‌ها قرار می‌دهد تا به‌طور ایمن ، دقیق و حتی در شب ، ناوبری کنند .
شبکه‌های حسگر و ارتباطی کانال ، به مثابه پایانه‌های عصبی و پیوندهای پرسرعت ، زیرساخت هوشمند پروژه را تشکیل می‌دهند و یک سامانه نظارتی یکپارچه را ایجاد می‌کنند که زمین ، آب ، هوا و فضا را پوشش می‌دهد .
ماهواره‌های سنجش از دور ، تجهیزات پایش آبی و سامانه‌های بازرسی هوایی ، با هماهنگی یکدیگر و با پشتیبانی شبکه‌های جامع فیبر نوری و اتصال ۵جی کار می‌کنند . این تجهیزات در کنار هم ، امکان انتقال اطلاعات در مورد شرایط آب‌شناسی (هیدرولوژیکی) ، پایداری شیب و ترافیک کشتی‌ها را به صورت به‌هنگام فراهم کرده و به شناورها کمک می‌کنند تا با دید بصری بهتر و دقت و ایمنی بیشتری مسیریابی و ناوبری کنند .
قابلیت‌های هوشمند آبراه ، تا انتهای آن ، یعنی خلیج بِی‌بو نیز گسترش یافته و جرثقیل‌های دروازه‌ای خودکار ریلی و وسایل نقلیه حملونقل هوشمند هدایت شده ، با هماهنگی کامل با هم کار می‌کنند . عملیات جابجایی کانتینرها به‌طور فزاینده‌ای خودکار شده و به سهولت ارتباط نهایی حملونقل ترکیبی رودخانه-دریا کمک می‌کند .
یکی از بزرگترین چالش‌های مهندسی در جریان ساخت این آبراه ، مدیریت اختلاف ۶۵ متری سطح آب میان انتهای شمالی آن و دریا بود . برای بالا و پایین بردن شناورها ، سه مرکز ناوبری مجهز به حوضچه‌های قفل‌دار دوگانه ساخته شدند که عملاً همچون آسانسورهایی عظیم عمل می‌کردند . یکی از این حوضچه‌ها ، به ارتفاع نزدیک به ۳۰ متر ، بزرگترین و سریع‌ترین سامانه جابجایی عمودی کشتی در جهان به‌شمار می‌رود .
منبع: پرتال حمل و نقل :: به نقل از دیده بان فناوری
دیدگاه‌ها
اولین دیدگاه را دربارهٔ این خبر بنویسید.