مهم‌تر از سرمایه‌ی مالی برای توسعه‌ی زیرساخت‌های حمل و نقل ، سرمایه‌ی انسانی است .
بدون شایسته سالاری ، سرمایه‌گذاری‌های مادی یا هدر می‌روند یا بر اثر سیاسی‌کاری ، گران اداره می‌شوند و کاشته‌ای می‌شوند کم‌حاصل ، بر گرده‌ی نحیف ملت .
در انتصاب مدیران ارشد بخش حمل و نقل ، مثل هر بخش دیگری از اقتصاد ، کسانی صلاحیت بیشتری دارند که علاوه بر تحصیلات واقعاً مرتبط ، تجارب واقعاً کافی هم داشته باشند (نظر من برای رده‌ی معاونت وزیر : حداقل ۲۰ سال سابقه‌ی مرتبط).
شاخص‌های بهره‌وری برای هر زیربخش حمل و نقل ، مهم‌ترین سنجه برای سنجش عمل‌کرد مدیر آن زیربخش هستند . از این نظر ، بیشتر مدیران کارنامه‌ی قابل دفاعی ندارند و از این میان نیز بدترین عمل‌کرد ، از آن مدیران بی‌تجربه و بی‌تخصص و منصوب شده به اتکای روابط سیاسی است .
نمایندگان محترم مجلس و هیأت محترم وزیران ، فریب مدیران سیاسی را نخورند و پول بیت‌المال را به پای بی‌تدبیری‌های چنین مدیرانی ، که البته بهانه‌ی توسعه‌ی اقتصادی برای آن می‌تراشند ، هدر ندهند .
این سرمایه‌گذاری‌ها نهایتاً با تقلیل بهره‌وری ، وضع را بدتر از قبل می‌کنند .
حدیث مجمل : کشور را با همین ثروت فعلی (و از جمله دارایی‌های موجود بخش حمل‌و‌نقل) ، می‌توان خیلی بهتر اداره کرد ، به‌شرطی که این ثروت هنگفت ، خرج آموزش بی‌تجربه‌ها و آماده‌سازی آنها برای پست‌های بالاتر نشود .
سبحان نظری – دبیر انجمن صنفی شرکت های حمل و نقل ریلی
منبع: پرتال حمل و نقل
دیدگاه‌ها
اولین دیدگاه را دربارهٔ این خبر بنویسید.