به گزارش پرتال حمل و نقل ، در دنیای امروز ، پیروز نبرد کشوری است که مسیر عبور کالا ، انرژی و سرمایه را از دل بحران‌ها به سمت خود جذب کند ؛ با این دیدگاه ، ترکیه در سال‌های اخیر و به‌ویژه با تشدید ناامنی در پیرامون ایران ، به یکی از مهم‌ترین برندگان «جنگ کریدورها» تبدیل شده است .
هر چه ریسک عبور از مسیرهای جنوبی و شرقی بیشتر شود ، سرمایه و تجارت به سمت مسیری می‌رود که هم به اروپا نزدیک‌تر است ، هم زیرساخت آماده‌تری دارد، و هم در شبکه‌های غربی و آسیایی بهتر جا افتاده است .
اولین نشانه ، جهش اهمیت «کریدور میانی» است ؛ همان مسیر ترانس‌کاسپین که چین و آسیای مرکزی را از راه قزاقستان ، دریای خزر ، آذربایجان و گرجستان به ترکیه و سپس اروپا وصل می‌کند . طبق ارزیابی بانک جهانی ، اگر این کریدور به‌درستی تکمیل شود ، تا سال ۲۰۳۰ می‌تواند تجارت میان کشورهای اصلی مسیر را به‌طور معناداری بالا ببرد ؛ از جمله ۳۷ درصد افزایش تجارت میان آذربایجان ، گرجستان و قزاقستان و ۲۸ درصد افزایش تجارت این کشورها با اتحادیه اروپ . خود بانک جهانی نیز این مسیر را سپری در برابر شوک‌های ژئوپلیتیکی به زنجیره تأمین می‌داند .
ترکیه «دروازه نهایی» این کریدور به بازار اروپا است؛ یعنی هرچه ناامنی در اطراف ایران ، خلیج فارس یا دریای سرخ بیشتر شود ، وزن ژئواکونومیک آنکارا بالاتر می‌رود .
دومین نشانه ، ضربه‌ای است که بحران‌های منطقه‌ای به مسیرهای رقیب زده‌اند . در ۲۰۲۴ درآمد کانال سوئز از ۱۰.۲۵ میلیارد دلار به ۳.۹۹۱ میلیارد دلار سقوط کرد ؛ یعنی تقریباً دو سوم کاهش . تعداد کشتی‌های عبوری نیز از بیش از ۲۶ هزار فروند به ۱۳,۲۱۳ فروند رسید ؛ یعنی حدود ۵۰ درصد افت . این آمار فقط مربوط به مصر نیست ؛ پیام آن برای کل منطقه این است که وقتی مسیرهای سنتی دریایی ناامن می‌شوند ، بازیگران بازار به دنبال مسیرهای جایگزینِ زمینی و ترکیبی می‌روند . یکی از نخستین برندگان این جابه‌جایی ، ترکیه است که هم در کریدور میانی و هم در اتصال آسیا به اروپا موقعیت ممتاز دارد .
منبع: پرتال حمل و نقل :: به نقل از اندیشکده حمل و نقل ایران
دیدگاه‌ها
اولین دیدگاه را دربارهٔ این خبر بنویسید.