نقشه حمل و نقلی کشور کویت

نقشه حمل و نقلی شامل کلیه مسیرهای جاده ای اصلی ، جاده ای فرعی ، خطوط ریلی و فرودگاه ها می باشد. در ضمن کلیه شهرها و روستاها نیز مشخص شده است. در این نوع نقشه ها کشورهای همسایه تا حدودی مشخص هستند. از دیگر موارد می توان به موقعیت کشور روی کره زمین و راهنمای نقشه اشاره کرد.

نقشه کشور کویت (Kuwait) مربوط به سال ۲۰۱۰ می باشد و با کیفیت 300DPI ارائه شده است.

کُویت کشوری در منطقه خاورمیانه است. کویت با کشورهای عراق و عربستان سعودی دارای مرزهای خاکی و با ایران از طریق خلیج فارس دارای مرزهای آبی است. پایتخت آن ، شهر کویت می باشد.

تاریخ بنای کویت به شیخ برّاک بن غریر آل حمید ، شیخ قبیله بنی خالد و حاکم امارت احساء می رسد که در اواخر سال ۱۱۱۰ هجری قلعه ای را با نام کوت برای ذخیره آذوقه و همچنین انبار کردن اسلحه بنا کرد که بعدها نام کویت از آن گرفته شد و سپس این شهر در عهد شیخ سعدون بن محمد آل حمید به خاندان آل صباح بخشیده می شود. بازرگانی کویت در قدیم بیشتر به دست ایرانیان به ویژه مردم فارس و خوزستان انجام می شد. در آغاز رشد شهر ، چند صد خانوار بهبهانی نیز از هر صنف در این بندر ساکن شدند. امیرنشین کویت با مساحت ۸۱۸/۱۷ کیلومترمربع و جمعیت حدودا دو میلیون نفر در شمال شبه جزیره عربستان و شمال غربی خلیج فارس بین ۸ و ۳۰ درجه عرض جغرافیایی و ۴۶و۴۸ درجه طول شرقی قرار گرفته و از شمال به عراق ، از جنوب به عربستان سعودی و از شرق به خلیج فارس محدود می باشد. کویت سرزمینی است مسطح و بیابانی که سطح آن پوشیده از ماسه است و عوارض طبیعی چون کوه ها و رودها در آن وجود ندارد. از آنجا که فعالیت های سیاسی ، اقتصادی ، اجتماعی و غیره پیرامون شهر کویت می چرخد ، از نظر مساحت و جمعیت می توان مفهوم دولت – شهر را بر کویت اطلاق کرد. این کشور در کرانه های خلیج فارس دارای جزایر متعددی است که مهمترین و بزرگترین آنها عبارتند از : بوبیان ، فیلکه ، وریه ، مسکان ، عوهه ، ام النمل ، قاروره ، ام المرادم و کبر.

کویت به لحاظ وضعیت جغرافیایی همواره مرکز مهمی برای کشتیرانی و فعالیت های دریایی بوده است.

بنادر مهم کویت عبارتند از :

الف) بندر الاحمدی :

بندر الاحمدی بزرگترین بندر نفتی کویت است که دارای چهار لنگرگاه است. اسکله شمالی بندر الاحمدی می تواند هم برای صادرات نفت خام و هم محصولات پالایش شده مورد استفاده قرار گیرد.

ب) بندر شعیبه :

دومین بندر بزرگ کویت ، شعیبه است. دارای لنگرگاه های ویژه کالاهای تجاری ، کانتینر و لنگرگاه مخصوص محصولات نفتی است که توسط شرکت ملی نفت کویت اداره می گردد.

ج) بندر شویخ :

این بندر قدیمی ترین بندر تجاری کویت است که می تواند کشتی های مختلف با آبخور ۵/۷ متر را در هر زمان و با آبخور ۵/۹ متر را فقط در وضعیت حداکثر مد آب بپذیرد.

د) بندر الزور :

بندر الزور (میناء المسعود) چهارمین بندر نفتی کویت است که صادرات نفت منطقه بی طرف یا مقسومه را انجام می دهد.

ر) بندر دوحه :

بندری کوچک است که در سال ۱۹۸۱ برای قایق ها و لنج های باری ساحلی که بین کشورهای منطقه خلیج فارس کالاهای سبک جا به جا می نمودند ، ساخته شد. عمق آب در آن به ۳/۴ متر می رسد.

س) بندر عبدالله :

بندر عبدالله در سال ۱۹۵۴ جهت صادرات محصولات نفتی پالایشگاه میناء عبدالله بنا شد که دارای دو اسکله در عمق دو مایلی ساحل است.

پول رایج کویت دینار است که از آوریل ۱۹۶۱ به جای روپیه هندی واحد پول کویت شد. هریک دینار مساوی با ۱۰۰۰ فلس و مسکوکات فلزی آن ۱۰۰ فلس ، ۵۰ فلس ، ۲۰ فلس ، ۱۰ فلس و ۵ فلس و اسکناس های آن ۲۵۰ فلس (ربع دینار) ، ۵۰۰ فلس (نیم دینار) ، یک ، ۵ ، ۱۰ و ۲۰ دیناری هستند. دینار کویت مانند واحد پول دیگر کشورهای صادرکننده نفت وابستگی مستقیم موثری با دلار دارد. دینار کویت آزادانه قابل تبدیل است و نرخ برابری آن روزانه اعلام می شود. طی سال ۲۰۰۰ نرخ دینار در برابر دلار ۳/۶ فلس بود.

همان طور که گفته شد به لحاظ موقعیت جغرافیایی ، حمل و نقل دریایی در کویت اهمیت شایان و درجه اول دارد. در واقع شالوده و هویت این کشور با وجود یک بندرگاه مناسب بازرگانی در خلیج کویت در هم آمیخته و اساس پیدایش این امیرنشین کوچک حاشیه خلیج فارس به شمار می رود. کویت ناوگان کشتیرانی بازرگانی اختصاصی در اختیار ندارد بلکه یکی از شرکای (شرکت کشتیرانی متحده عرب) است که بیشتر حمل و نقل بازرگانی کویت را انجام می دهد. این شرکت کشتیرانی در سال ۱۹۷۶ تأسیس شده و دیگر شرکای آن کشورهای عرب حوزه خلیج فارس هستند. کشتی های این شرکت بین کشورهای اروپایی ، بنادر دریای مدیترانه ، ژاپن ، سواحل شرقی آمریکا ، آمریکای جنوبی و بنادر عربی خلیج فارس و دریای سرخ رفت و آمد می کنند. کویت برای حمل و نقل مسافر و کالا علاوه بر ناوگان دریایی از خطوط هوایی خود نیز استفاده می کند. ناوگان هوایی کویت در خطوط هواپیمایی کویت که یک شرکت دولتی است و توسط سازمان هواپیمایی کشوری کویت اداره می شود متمرکز است. کویت دارای ۶ فرودگاه قابل پرواز است که در میان آنها از یک فرودگاه برای پروازهای بین المللی بهره برداری می شود. در بخش حمل و نقل زمینی با توجه به مساحت کم کویت ، تمرکز جمعیت در کناره ساحل و عمدتا در بخش مرکزی و خلیج کویت فاقد شبکه راه آهن است و حمل و نقل زمینی جاده ای از لحاظ جابجایی مسافر پس از هواپیمایی و از لحاظ جابجایی کالا پس از کشتیرانی قرار می گیرد. کویت در بین کشورهای عربی ، دارای بالاترین رقم سرانه خودروهای شخصی است و از این حیث در جهان پس از ۶ کشور صنعتی پیشرفته در رتبه هفتم قرار می گیرد.