به گزارش پرتال حمل و نقل ، صنعت هوانوردی به‌عنوان یکی از صنایع راهبردی کشور ، متکی بر چهار رکن اصلی است : ناوگان ، فرودگاه ، صنعت پشتیبان و نیروی انسانی . این چهار بخش در پیوند با یکدیگر ، امنیت ؛ ایمنی و پایداری حمل‌ونقل بار و مسافر را تضمین می‌کنند . اگر یکی از این ارکان دچار کاستی شود ، کل مجموعه صنعت هوانوردی با افت و چالش روبه‌رو خواهد شد .
در شرایط امروز ، اهمیت شرکت‌های دانش‌بنیان در این چرخه بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود نیاز به طراحی ، ساخت ، تعمیر و نگهداری قطعات هواپیما ، موتور ، ارابه فرود ، رادار و تجهیزات ناوبری از جمله حوزه‌هایی است که بدون پشتوانه علمی و فناوری داخلی قابل تأمین پایدار نیست . تجربه نشان داده است که وابستگی به سازندگان اصلی تجهیزات (OEM) ها ، با توجه به شرایط فعلی حاکم بر صنعت و محدودیت های ایجاد شده ، امروز باید با توان داخلی جایگزین شود .
با وجود فعالیت حدود ۴۵۰ شرکت دانش‌بنیان در حوزه هوانوردی ، عملکرد این بخش هنوز پاسخگوی نیازهای واقعی صنعت نیست. علت اصلی این موضوع نبود سازوکار مؤثر برای هم‌افزایی میان دانش‌بنیان‌ها و بدنه صنعت است . صنعت هوانوردی به «بسته‌های ترکیبی فناورانه اقتصادی» نیاز دارد ؛ یعنی مشخص شدن دقیق نیازها از سوی سازمان و اعلام ظرفیت‌ها و توان علمی از سوی شرکت‌های دانش‌بنیان . تنها در چنین چارچوبی می‌توان انتظار داشت که تولیدات داخلی به نتیجه عملیاتی و کاربردی برسد .
نکته کلیدی در این مسیر ، ایجاد زمین بازی مطمئن برای دانش‌بنیان‌هاست . اگر سازمان هواپیمایی کشوری بازار محصولات دانش‌بنیان را گارانتی کند ، سرمایه کافی در کشور وجود دارد تا به سمت این عرصه سرازیر شود . به‌ویژه آنکه سالانه حدود یک میلیارد دلار از محل فروش بلیت هواپیما در کشور گردش مالی ایجاد می‌شود ؛ منابعی که اگر به سمت دانش‌بنیان‌ها هدایت شود ، به جای خروج از کشور و نفع رساندن به واسطه‌ها ، می‌تواند موتور محرک توسعه داخلی باشد .
از سوی دیگر ، رابطه دانشگاه و صنعت همچنان یک حلقه مفقوده است . دانشگاه‌ها اغلب به آموزش نظری و تحقیقات محدود بسنده می‌کنند ، در حالی که صنعت به دنبال دستاوردهای ملموس و قابل بهره‌برداری است . باید بپذیریم که شکست بخشی از مسیر رشد است ؛ محصولاتی که در مرحله تحقیق باقی می‌مانند ، صنعت را جلو نمی‌برند . آنچه اهمیت دارد ، رسیدن به محصول نهایی و عملیاتی است ؛ حتی اگر مسیر پر از آزمون و خطا باشد .
صنعت هوانوردی ایران برای ماندگاری و پیشرفت ، نیازمند شجاعت ورود به این حوزه است . دانش‌بنیان‌ها باید قلب تپنده این صنعت باشند ؛ چه در تأمین قطعات و تجهیزات ، چه در حوزه آموزش و تربیت نیروی انسانی . در این مسیر ، حمایت هدفمند ، تضمین بازار و باور به توان داخلی ، سه کلیدواژه‌ای است که می‌تواند آینده‌ای متفاوت برای هوانوردی کشور رقم بزند .
در همین راستا ، سازمان هواپیمایی کشوری ، با ایجاد مرکز اقتصاد دانش‌بنیان و مقابله با تحریم ، تلاش نموده حلقه اتصالی میان شرکت‌های دانش‌بنیان و فعالین صنعت هوانوردی کشور باشد تا در یک مسیر مناسب با جهت‌دهی ظرفیت‌های زیست بوم دانش‌بنیان ، وابستگی صنعت را به واردات کاهش داده و سهم بازار داخل را برای شرکت‌های دانش‌بنیان افزایش داد .
حسین پورفرزانه – معاون وزیر راه و شهرسازی و رئیس سازمان هواپیمایی کشوری
دیدگاه‌ها
اولین دیدگاه را دربارهٔ این خبر بنویسید.