اقتصاد و بازرگانی حمل و نقل کد خبر: ۱۶۰۱۹۷

پایان عصر گسست ؛ آغاز زنجیره‌ای که همه جریان‌ها را به هم متصل می‌کند (بخش چهارم)

به گزارش پرتال حمل و نقل ، در آینده تجارت جهانی ، مزیت رقابتی کریدورها تنها به طول مسیر ، ظرفیت زیرساخت یا سرعت جابه‌جایی کالا وابسته نخواهد بود ؛ ...

واتساپ

به گزارش پرتال حمل و نقل ، در آینده تجارت جهانی ، مزیت رقابتی کریدورها تنها به طول مسیر ، ظرفیت زیرساخت یا سرعت جابه‌جایی کالا وابسته نخواهد بود ؛ بلکه توانایی کشورها در ایجاد یک شبکه یکپارچه از داده ، اسناد ، سامانه‌ها و بازیگران زنجیره تأمین ، تعیین‌کننده جایگاه آنها در معماری جدید تجارت خواهد بود . زنجیره‌های تأمین آینده ، پیش از آنکه فیزیکی باشند ، دیجیتال ، هوشمند و متصل خواهند بود .

در نشست «الگوهای همکاری دولت و بخش خصوصی در لجستیک» که به همت مؤسسه ایرانی مطالعات کمربند و راه برگزار شد ، حامدرضا حیدری ، دبیر کارگروه ترانزیت کمیته عمران و حمل‌ونقل مجمع تشخیص مصلحت نظام ، با اشاره به ضرورت تحول دیجیتال در زنجیره تأمین اظهار داشت که اتصال سامانه‌ها ، تبادل الکترونیکی اطلاعات و ایجاد قابلیت مشاهده‌پذیری لحظه‌ای جریان کالا ، از الزامات حضور مؤثر در شبکه‌های لجستیکی بین‌المللی است .

وی تأکید کرد که در شرایط جدید تجارت جهانی ، دیگر صرفاً ساخت زیرساخت حمل‌ونقل نمی‌تواند مزیت ایجاد کند ؛ بلکه کشورها باید بتوانند میان فرآیندهای گمرکی ، حمل‌ونقل ، بیمه ، مالی ، تولید و توزیع یک معماری یکپارچه ایجاد کنند .

از اسناد کاغذی تا جریان‌های هوشمند کالا

در این نشست مطرح شد که یکی از تفاوت‌های اصلی میان مدل‌های سنتی حمل‌ونقل و الگوهای نوین لجستیکی ، در نحوه مدیریت اطلاعات و داده‌هاست .

در مدل‌های سنتی ، هر بخش از زنجیره تأمین با سامانه‌ها و فرآیندهای جداگانه فعالیت می‌کند ؛ موضوعی که موجب افزایش توقف ، تکرار عملیات ، خطاهای انسانی و کاهش قابلیت پیش‌بینی در جریان کالا می‌شود .

اما در الگوهای جدید ، بارنامه‌های یکپارچه ، اسناد الکترونیکی حمل ، رهگیری لحظه‌ای محموله و تبادل داده میان بازیگران مختلف ، امکان مدیریت یکپارچه مسیر را فراهم می‌کند .

بر همین اساس ، کریدورهای آینده تنها مسیرهای فیزیکی عبور کالا نیستند ، بلکه شبکه‌هایی هستند که اطلاعات، خدمات و جریان‌های اقتصادی را هم‌زمان مدیریت می‌کنند .

اتصال سامانه‌ها ؛ حلقه مفقوده زنجیره تأمین

یکی از محورهای اصلی مطرح‌شده در نشست ، ضرورت ایجاد پنجره واحد واقعی تجارت و اتصال سامانه‌های مرتبط با حمل ، گمرک و تجارت بود .

حیدری با اشاره به ظرفیت‌های موجود در کشور اظهار داشت که ایران از نظر قوانین ، مقررات و زیرساخت‌های اولیه سامانه‌ای ، ظرفیت حرکت به سمت این مدل را دارد ، اما چالش اصلی ، هماهنگی میان سامانه‌ها و ایجاد ارتباط مؤثر میان دستگاه‌های مختلف است .

وی تأکید کرد که اتصال فنی سامانه‌ها به تنهایی کافی نیست و شکل‌گیری یک زنجیره دیجیتال نیازمند هماهنگی نهادی و اراده مشترک میان بازیگران مختلف است . اتصال سامانه‌ها بدون اتصال اراده‌ها نمی‌تواند تحول واقعی در مدیریت زنجیره تأمین ایجاد کند .

داده ؛ زیرساخت نامرئی کریدورهای آینده

در بخش دیگری از این نشست ، بر نقش داده به عنوان زیرساخت نامرئی تجارت آینده تأکید شد .

بر اساس مباحث مطرح‌ شده ، شرکت‌های لجستیکی ، صاحبان کالا و اپراتورهای حمل‌ونقل بین‌المللی برای انتخاب مسیرهای تجاری ، به اطلاعات دقیق درباره زمان حمل ، هزینه ، توقف‌های مرزی ، وضعیت محموله و قابلیت اعتماد سرویس نیاز دارند .

در این چارچوب ، شاخص‌هایی مانند زمان کل حمل ، میزان توقف در مرزها ، هزینه نهایی جابه‌جایی ، میزان پایبندی به برنامه زمانی و قابلیت اعتماد سرویس ، به معیارهای اصلی ارزیابی کریدورها تبدیل شده‌اند.

بر همین اساس ، ارتقای جایگاه ایران در محاسبات لجستیکی شرکای خارجی ، نیازمند حرکت به سمت مدیریت داده‌محور و ایجاد تصویر شفاف از عملکرد شبکه حمل‌ونقل کشور است .

فناوری ؛ پل میان بازیگران جدید لجستیک

در این نشست همچنین بر نقش شرکت‌های فناور ، استارتاپ‌های لجستیکی و ارائه‌دهندگان خدمات دیجیتال در آینده زنجیره تأمین تأکید شد .

راهکارهایی مانند اینترنت اشیا، سامانه‌های رهگیری هوشمند ، پلتفرم‌های مدیریت حمل ، اسناد دیجیتال و فناوری‌های نوین ثبت و تبادل اطلاعات ، می‌توانند زمینه کاهش هزینه‌ها ، افزایش شفافیت و ارتقای قابلیت اعتماد مسیرهای تجاری را فراهم کنند .

بر اساس این دیدگاه ، آینده لجستیک صرفاً متعلق به صاحبان زیرساخت نیست، بلکه بازیگران فناوری و شرکت‌هایی که بتوانند جریان اطلاعات را مدیریت کنند ، نقش مهمی در شکل‌دهی به شبکه‌های تجاری آینده خواهند داشت .

چین ؛ تجربه حرکت به سمت معماری دیجیتال زنجیره تأمین

در بخش‌هایی از نشست ، تجربه چین در توسعه شبکه‌های لجستیکی هوشمند مورد بررسی قرار گرفت .

بر اساس مباحث مطرح‌شده ، چین در توسعه کریدورهای تجاری خود ، علاوه بر توسعه زیرساخت‌های فیزیکی ، بر ایجاد پلتفرم‌های اطلاعاتی ، تبادل داده ، گمرک هوشمند و هماهنگی میان بازیگران مختلف زنجیره تأمین تمرکز کرده است .

این تجربه نشان می‌دهد که موفقیت کریدورها به توانایی کشورها در ایجاد یک اکوسیستم هماهنگ میان دولت ، بخش خصوصی ، فناوری و خدمات لجستیکی وابسته است .

در همین موضوع بخوانید

دیدگاه‌ها

۰ دیدگاه

اولین دیدگاه را دربارهٔ این خبر بنویسید.

ثبت دیدگاه

ایمیل شما منتشر نمی‌شود. تکمیل موارد ستاره‌دار الزامی است.