به گزارش پرتال حملونقل ، طولانی شدن توقف ناوگان در مرزها ، محدودیتهای زمانی اسناد حمل ، برخوردهای ناشی از ظن قاچاق و فرآیندهای طولانی رسیدگی به پروندهها ، از جمله مسائلی است که فعالان حملونقل بینالمللی بارها نسبت به پیامدهای آن برای رانندگان ، مالکان ناوگان ، شرکتهای حملونقل و جریان صادرات کشور هشدار دادهاند .
احمد فرخی حاجیآباد ، فعال حوزه حملونقل بینالمللی ، در یادداشتی که برای «پرتال حملونقل» ارسال کرده ، با اشاره به مشکلات ایجاد شده برای ناوگان به ویژه در حمل محمولههای صادراتی گاز مایع ، از مسئولان دستگاههای مرتبط خواسته است با بررسی ابعاد این مسئله ، به تدوین و ابلاغ یک دستورالعمل اجرایی روشن و هماهنگ برای جلوگیری از تحمیل خسارتهای بیشتر به فعالان این بخش اقدام کنند .
کرمان ؛ نقطه سر خط
بندر خمیر ؛ نقطه سر خط
بم ؛ نقطه سر خط ،
کجا ؟ نمیدانم …
قصه را میدانید .
مهلت مقرر قانونی معین شده در این «سند حمل گمرکی» ، چهار روز است تا در مقصد باشید .
کالا صادراتی است ؛ عبوری یا ترانزیت نیست . دیر رسیدن ، اگر بازخواست یا مکافاتی داشته باشد ، در عهده و اختیار مدیرکل مقصد است ؛ نه قاچاق است ، نه تعزیراتی است و نه در حدود وظایف پلیس امنیت اقتصادی ؟!
ظنبردار هم نیست . خدا نیامرزد اگر کسی در این تأخیر یا بدون تأخیر ، کالای گاز مایع LPG داخلی را چگونه پیدا کند ؟ چگونه پلمب کند ؟ چگونه به مقصد برساند ؟!
اما میدانیم توقفهای بیرویه مرزی ، بین ۱۰ تا ۲۵ روز ، اکنون قهراً راننده را وادار میکند نیمیدک دومی اختیار کند ؛ حال حمل گاز باشد یا هر کاربری دیگری .
چگونه میتوان این درد را به او که نمیخواهد این درد را بفهمد ، فهماند ؟
دستگیری با ظن قاچاق و افکار منفی که امروز شاید یک بیماری در اجتماع ما باشد ، رفتارهای توهینآمیز و تحقیرآمیز ، مفسدههایی که پیرامون این بگیر و ببندها شکل میگیرد ، قسط و قرض و وام و هزاران مشکل اقتصادی دیگر که گریبان راننده ، مالک و مدیر را گرفته و گلویشان را میفشارد ، وادار میکند برای رهایی ، تن به هر مذلتی بدهیم .
قرار نیست کسی سعی در درک این معنا کند که کشوری در حال تحریم ، در شرایطی که کشتیهای حمل گاز مایع شناسایی و تحریم شدهاند و امروز در محاصره استکبار جهانی قرار دارد ، نیازمند همین حداقل صادرات زمینی است تا چرخههای اقتصادی کشور در حرکت بماند .
قوانین حاکم میگوید کالای دستگیر شده با ظن ، با اعتراض صاحب کالا باید عیناً نگهداری شود .
قوانین حاکم میگوید مرجع رسیدگیکننده ، یعنی تعزیرات حکومتی ، مکلف است حداکثر ظرف یک ماه رأی صادر کند .
اما کدام پرونده کمتر از سه ماه بود ؟ و کدام پرونده به سال و سال بعد نرسید ؟!
چه کسی بنا دارد رعایت کند ؟ چه کسی باید نظارت کند ؟ چه کسی درد مرا میفهمد ؟
منِ راننده ، منِ مالک ، منِ مدیر ؟!
همکار شریف من ؛
ما همه با هم همدردیم و از درد ما ، کشوری در رنج است .
حرفمان که به جایی نمیرسد ؛ پس راه چاره کدام است ؟
اول ؛ از مسیرهای بلاخیز عبور نکرده و تغییر مسیر دهید .
دوم ؛ نیمیدک اول خود را حتماً قبل از پایان مهلت چهارروزه تعیینشده به پارکینگ مرزی برسانید .
سوم ؛ سعی شود نیمیدک دوم ، حامل گاز مایع نباشد .
چهارم ؛ سعی شود بار دومی که در فاصله توقف قهری مرزی حمل میکنید ، صادراتی نباشد .
پنجم ؛ در تمام طول مسیر ذکر «إِنّا أَنزَلناه» و «وَجَعَلنا مِن بَینِ أَیدیهِم…» بگیرید تا گرفتار نیایید .
از مسئولان گمرک جمهوری اسلامی ایران ، مسئولان سازمان راهداری و حملونقل جادهای ، مسئولان سازمان تعزیرات حکومتی ، مسئولان پلیس امنیت اقتصادی ، مسئولان اتاقهای بازرگانی سراسر کشور ، مسئولان انجمنهای صنفی شرکتهای حملونقل بینالمللی و مسئولان تشکلهای مالکان و رانندگان میخواهم :
جوانمردانه و با درایت بنشینند و ابعاد این فاجعه را که به سلولسلول اقتصاد انرژی و اقتصاد حملونقل کشور آسیب وارد کرده و همچنان آسیب وارد میکند ، بررسی و دستورالعمل اجرایی صحیح و روشنی ابلاغ کنند .
سزاوار نیست در سایه ناهماهنگیها و تصمیمات نادرست ، تا این اندازه آسیب مالی ، جانی ، روحی و روانی به خادمترین قشر جامعه و در سطح کلان ، به کشور وارد شود .
همکاران شریف من در صنعت حملونقل بینالمللی ؛ ضمن اظهار همدردی با یکایک شما ، از همگان میخواهم هر مسئولی را در هر کجا میشناسید ، با شرح ماوقع آشنا کنید .
ناوگان تحت پوشش خود را نیز نسبت به موضوع و راهکارهای برونرفت از این مصیبت در کمین ، مطلع سازید .
حالا دارد این بلا دوساله میشود و هنوز درمان نیافته است .
همه با هم به دنبال طبیبی باشیم که این درد را درمان کند ؛ مردم را برای پیشگیری از این بیماری آموزش دهیم و برای شفای بیماران و گرفتاران دعا کنیم .
که وقتی گوش شنوایی نیست ، جز دعا راهی نمیدانم .
منبع: پرتال حمل و نقل






دیدگاهها
اولین دیدگاه را دربارهٔ این خبر بنویسید.