به گزارش پرتال حمل و نقل ، به گفته بهرام امیر احمدیان ، کارشناس روابط بینالملل ، خاک افغانستان دارای ۳ مسیر عمده ترانزیتی است ، یک مسیر به سمت جنوب شرقی که به پایتخت پاکستان و اسلامآباد و از آنجا به کراچی ختم میشود البته مسیر جدید به بندر گوادر هم در دست اقدام است که از کریدور اقتصادی چین – پاکستان در چار چوب طرح ابتکار کمربند راه چین بوده و به سمت BRI میرود . دیگر مسیر ترانزیتی افغانستان که به سمت شمال میرود و از قدیم بوده است . در این مسیر افغانستان ، به ۳ کشور همسایه آسیای مرکزی تاجیکستان ، ازبکستان و ترکمنستان دسترسی دارد و میتواند با گذر از روی رود پنج یا آمودریا از طریق بندر حیرتان با آسیای مرکزی ارتباط برقرار کند . مسیر سوم ارتباطی افغانستان به سمت شرق ایران نیز از قدیم بوده است و با ایران پیوند پیدا میکند .
افغانستان در دوران حکومت قبلی موافقتنامه همکاری سه جانبه ایران – هند – افغانستان در بندر چاهبهار امضا کرده است و در این بندر زمینهایی به منظور فرآوری محصولات به افغانستان اختصاص داده شده است اما به دلیل عدم تکمیل راه آهن بندر چاه بهار – زاهدان مشکلاتی در تردد ناوگان ترانزیتی در این مسیر وجود دارد . با این وجود پیش از روی کارآمدن طالبان هندوستان از طریق بندر چاهبهار مبادلات تجاری زیادی را با افغانستان انجام میداد .
ترانزیت به افغانستان ، به مفهوم سودآوری بالا نیست
به گفته بهرام امیر احمدیان ، کارشناس روابط بینالملل در خصوص ایجاد مسیر ترانزیتی پاکستان – افغانستان – ازبکستان که تفاهمنامه آن اخیرا بین این کشورها امضا شده است باید یادآور شد نگهداری از یک مسیر ترانزیتی ، هزینهبر است تا کامیونهای خارجی از کشوری وارد کریدور شوند و از آنجا به کشور دیگری بروند مانند ترکمنستان که این نقش را برای ایران به منظور ارتباط با ۴ کشور در آسیای مرکزی دیگر ایفا میکند و ایران به همین دلیل تمام درخواستهای ترکمنستان در خصوص نرخ تعرفهها و افزایش هزینهها را میپذیرد و در واقع ترکمنستان اراده خود را تحمیل میکند .
بنابراین افغانستان با اقتصاد ابتدایی و مشکلات مالی فراوان اگر بخواهد از طریق ایران ترانزیت کند طبعا از خاک ما استفاده میکند که استفاده بیشتر سبب فرسایش بیشتر راهها خواهد شد ونیازمند تعمیرات خواهد بود. سئوال این است با توجه به اینکه هزینه نگهداری شبکه راهها بسیار سنگین است ، آیا محاسبه شده است که درآمدهای حاصل از محل ترانزیت و عبور کامیونهای خارجی از کشورمان ، میتواند هزینههای نگهداری شبکه راهها را پوشش میدهد یا خیر ؟ البته به لحاظ اینکه ایران بتواند در مجامع بینالمللی و همسایگان خود جایگاه سیاسی خود را در منطقه افزایش دهد ، باید از راههای ترانزیتی استفاده کند .
واقعیت این است که اگر افغانستان از راههای ترانزیتی ایران استفاده کند به این مفهوم نیست که برای ما سودآوری بالایی دارد ، اما ما به عنوان یک کشور ترانزیت مسیرهای ارتباطی را در اختیار افغانستان قرار میدهیم باید خاطر نشان کرد که راهآهن خواف – هرات که اخیرا افتتاح شده است در ادامه برای اتصال هرات – مزار شریف نیاز به احداث راه ریلی به طول ۷۰۰ کیلومتر دارد که هزینه این پروژه حدود ۷ میلیارد دلار تخمینزده میشود، چه کسی حاضر به این سرمایهگذاری است ؟
ضمن اینکه در مسیری که ازبکستان با افغانستان تفاهم نامه امضا کردند و قرار است از بندری که روی آمو دریا است وارد افغانستان شوند ، راه ارتباطی سالنگ به کابل برای بازسازی نیاز به هزینه زیادی دارد .
امیر احمدیان یادآور میشود که به هر حال در افغانستان هر نوع ابتکاری از خط لوله تاپی ، خطوط انتقال برق به پاکستان که سبب ایجاد اشتغال و ثبات در این کشور شود ، برای کشور ما هم خوب است اما مشکل اینجاست که هنوز دولت رسمی در افغانستان حاکم نیست و طالبان در جوامع بینالمللی به رسمیت شناخته نشده است و به لحاظ نظام بانکی و پولی و مقررات بینالمللی هنوز یک دولت مستقر محسوب نمیشود به همین دلیل اکنون افغانستان کشوری بی ثبات و آینده آن نامعلوم است . مادامی که این کشور شناسایی بین المللی نشود ، پرچم ، قانون اساسی ، تفکیک قوا ، قوانین و مقررات نداشته باشد ، چگونه میتواند با جهان ارتباط برقرار کند . افغانستان اگر بخواهد از راههای بینالمللی استفاده کنند تا زمانی که شناسایی بینالمللی نشده باشند به کامیونهای این کشور اجازه عبور نخواهند داد و باید در مرز خود تراشیپمنت کنند همانگونه که اکنون کامیونهای کشور ما هم برای ورود به خاک افغانستان در مرز دوغارون ترانشیپمنت انجام میدهند و محمولهها به کامیونهای افغان انتقال مییابد زیرا در آن کشور قوانین و مقررات مورد قبول ما حاکم نیست . به هرحال ما به عنوان کسانی که سالها در این حوزه کار می کنیم معتقدیم حکومت طالبان با وضعیت فعلی امکان پذیر نیست .
منبع: پرتال حمل و نقل :: به نقل از ترابرد






دیدگاهها
اولین دیدگاه را دربارهٔ این خبر بنویسید.