به گزارش پرتال حمل و نقل ، واقعیت این است که ناوگان هوایی ایران چاره‌ای جز توسعه ندارد . اما تا کجا می‌توان با تعداد محدود هواپیماهای موجود ، با ضرایب بهره‌برداری (Utilization) و اطمینان (Reliability) فعلی ، بدون افزایش سوانح و مشکلات عملیاتی به مسیر ادامه داد ؟
بررسی‌ها نشان می‌دهند که تا سال ۲۰۳۰ ، تعداد هواپیماهای عملیاتی و ضرایب بهره‌برداری از آنها باید به شکل قابل‌توجهی افزایش یابد .
اما این رشد ، که حالا دیگر یک اجبار است ، چگونه باید محقق شود تا از بحران‌های غیرقابل‌کنترل جلوگیری کنیم ؟
تأمین مالی و سرمایه‌گذاری ؟
نوسازی و بهسازی ناوگان فرسوده ؟
بهبود زیرساخت‌های تعمیر و نگهداری ؟
همکاری و مشارکت‌های بین‌المللی ممکن ؟
علاوه بر این ، چالش‌های پس از توسعه چه خواهند بود ؟
و مهم‌تر از همه : آیا حاکمیت و عقلانیت هوانوردی ایران آماده پذیرش راهبردهای عملی و پیشگیرانه است ، یا باز هم باید منتظر اقدامات انفعالی و واکنشی در مواجهه با بحران‌ها باشیم ؟
نویسنده : خلیل الله معمارزاده
دیدگاه‌ها
اولین دیدگاه را دربارهٔ این خبر بنویسید.