هر سال حدود ۳۰ نفر از هموطنانمان جان خود را در خطوط ریلی ناحیه تهران از دست می‌دهند . قطاری که با عابر برخورد می‌کند ، برای امدادرسانی و حضور اورژانس و اعزام متوفی یا مصدوم ، توقف می‌کند . به‌طور متوسط توقف یک ساعت به طول می‌انجامد و این به آن معنی است که قطارهای عبوری آن خط مجبور به حرکت با تاخیر یک‌ساعته خواهند بود .
فاصله نامناسب گذرگاه از محل مورد نیاز برای تردد عابران ، وجود سطح ناصاف و ناهموار و مملو از زباله و نخاله‌های ساختمانی در گذرگاه‌ها و وجود زورگیران ، سارقان و معتادان در گذرگاه‌ها از عوامل اصلی استفاده نکردن عابران از این گذرگاه‌هاست ، به طوری‌که عابر خطر برخورد با قطار را به جان می‌خرد و به‌جای گذرگاه از عرض خطوط ریلی عبور می‌کند .
پس از برخورد قطار با عابر ، لکوموتیوران ترمز می‌کند . به علت سرعت بالا و وزن زیاد ، قطار مسافتی ۵۰۰ تا هزار متری را طی می‌کند تا متوقف شود . صحنه دلخراش برخورد عابر با قطار و عصبانیت مردمی که عزیزشان را از دست داده‌اند باعث صدمات روحی و روانی به خدمه قطار ، به ویژه لکوموتیوران می‌شود .
وقتی عابر پیاده وارد خطوط ریلی می‌شود ، به دلیل اینکه نگاه عابر با جهت حرکت قطار در یک راستا است یا به عبارت دیگر عابر و قطار در یک خط قرار می‌گیرند ، عابر پیاده قادر به تشخیص سرعت زیاد قطاری که به او نزدیک می‌شود ، نیست ؛ بنابراین فقط در مدت چند ثانیه قطار به عابر می‌رسد و حادثه رخ می‌دهد . وقتی قطار ۵۰۰تُنی به عابر نزدیک می‌شود به علت لرزش زمین زیر پای عابر و غرش و صدای مهیب قطار ، زانوان عابر سست شده و قدرت هرگونه حرکت و واکنشی از او سلب می‌شود .
یکی از مناطق ریلی پرحادثه از نظر برخورد قطار با عابرپیاده که در سال ۹۵ از کودک ۸ ساله تا سالمند ۸۰ساله در آن دچار سانحه شدند ، لب خط کیلومتر ۲۷ مسیر جنوب ، حدفاصل فرودگاه و اسلامشهر است . گذرگاه عابرپیاده این خط در فاصله ۲۰۰ متری محل تردد اهالی قرار دارد و مملو از زباله و بدون سطح هموار پیاده‌رو است. از سوی دیگر وجود سارقان ، اراذل و معتادان در این گذرگاه‌ها تهدید جدی‌تری است .
وجود قوس در خطوط ریلی در ۳۰۰ متری بخش غربی باعث شده قطارهای پشت قوس دیده نشوند . در اینجا ۳ خط ریلی در کنار هم ، با عرض ۱۲ متر وجود دارد . در این مکان سرعت مجاز برای قطارها تا ۱۵۰ کیلومتر در ساعت مجاز شناخته شده است ؛ یعنی اگر عابر پیاده‌ای موفق به دیدن قطار در ۲۰۰متری شود فقط ۵ ثانیه برای واکنش نشان دادن و رهایی از خطر برخورد با قطار فرصت دارد . مردم لب خط مجبورند بوق و سوت ناهنگام قطارها ، لرزش زمین و غم از دست دادن عزیزان‌شان در اثر برخورد با قطار را تحمل کنند .
متاسفانه مسئولان و دولتمردان در لب خط زندگی نمی‌کنند تا درد و رنج مردم این مناطق را درک کنند .
کمیسیون سوانح راه‌آهن با توجه به ماده ۱۰ قانون ایمنی راه‌ها و راه‌آهن ، به طور معمول در چنین حوادثی عابر پیاده را ۱۰۰ درصد مقصر تشخیص می‌دهد ، در حالی‌که بر اساس مواد ۶ ، ۹ و ۱۹ همان قانون ، شرکت راه‌آهن جمهوری اسلامی نیز در وقوع این سوانح مقصر است . برای کاهش سوانحی از این دست پیشنهاد می‌شود حداکثر سرعت قطارها در چنین مناطقی ۶۰کیلومتر بر ساعت باشد .
همچنین مطلوب آن است که زیرگذر عابرپیاده (نه زیرگذر خودرو) بر اساس استانداردهای مجاز در محل مناسب احداث شود . از سوی دیگر برای حفظ امنیت عابران ، باید در چنین محل‌هایی حضور پلیس دائمی و پررنگ باشد .
همچنین لازم است دیوارهای تخریب شده در دو سوی خطوط ریلی ترمیم و بازسازی شود . حضور پررنگ شهرداری محله برای حفظ و نگهداری زیرگذر و گذرگاه‌های این مناطق نیز الزامی است . از سوی دیگر باید تابلوها و علایم هشداردهنده به اندازه کافی و در جای درست در این مناطق نصب شود . نصب پل عابر مسقف ، بدون پوشاندن دیوارهای جانبی آن در این مناطق نیز پیشنهاد می‌شود .
منبع: پرتال جامع اطلاعات تخصصی صنعت حمل و نقل :: www.iranway.com :: به نقل از گسترش تجارت
دیدگاه‌ها
اولین دیدگاه را دربارهٔ این خبر بنویسید.