دنیا ریل قدیمی و بلندی ست
\
\
که قطار زمان از آن می گذرد
\
\
و ما هم مسافریم ، از روستای دنیا به شهر آخرت
\
\
و شگفتا که از یاد می بریم مسافر بودن خویش را
\
\
و مبدا و مقصد را و مسیر و توشه ی راه را از یاد می بریم
\
\
که ناگهان قطار می ایستد و ما را در اولین ایستگاه آخرت پیاده می کند
\
\
حسرت از آن کسانی ست که بی توشه به این سفر آمده اند
\
\
و کوپه ی قطار را که مقر موقت است ، منزلگاه دائمی می پندارند !
منبع: ریلنوشت
دیدگاه‌ها
اولین دیدگاه را دربارهٔ این خبر بنویسید.