نقشه حمل و نقلی کشور کره شمالی

نقشه حمل و نقلی شامل کلیه مسیرهای جاده ای اصلی ، جاده ای فرعی ، خطوط ریلی و فرودگاه ها می باشد. در ضمن کلیه شهرها و روستاها نیز مشخص شده است. در این نوع نقشه ها کشورهای همسایه تا حدودی مشخص هستند. از دیگر موارد می توان به موقعیت کشور روی کره زمین و راهنمای نقشه اشاره کرد.

نقشه کشور کره شمالی (North Korea) مربوط به سال ۲۰۰۴ می باشد و با کیفیت 300DPI ارائه شده است.

کُره شمالی با نام رسمی جمهوری دموکراتیک خلق کره ، کشوری در بخش شمالی شبه جزیره کره در شرق آسیا است. پایتخت و بزرگترین شهر آن پیونگ یانگ است. این کشور از جنوب با کره جنوبی ، از شمال با جمهوری خلق چین و در زاویه شمال شرقی مرز کوچکی با روسیه دارد. جمعیت کره شمالی ۲۴ میلیون نفر و زبان رسمی آن کره ای است. واحد پول این کشور وون کره شمالی است. از جمعیت این کشور حدود ۶۴ درصد بی دین ، ۱۶ درصد پیرو شمن باوری کره ای ، ۱۳ درصد چئوندوی باور ، و ۴/۵ درصد بودایی هستند. این کشور یک کشور تک حزبی است که توسط حزب کارگران کره اداره می گردد و دولت این کشور پیرو ایدئولوژی جوچه (خودکفایی) است. این ایدئولوژی را کیم ایل-سونگ ، نخستین رئیس جمهور کره شمالی پایه ریزی کرد و او پس از مرگش ، رئیس جمهور ابدی کره شمالی اعلام شد. جوچه در سال ۱۹۷۲ در قانون اساسی جدید کره شمالی ، ایدئولوژی رسمی دولتی اعلام شد و هرگونه اشاره ای به مارکسیسم – لنینیسم و کمونیسم از قانون اساسی کره شمالی حذف شد. کره شمالی روابط تنش آمیزی با برخی کشورهای منطقه خود و با غرب دارد و برنامه های موشکی و هسته ای کره شمالی مناقشه برانگیز بوده است.

شبه جزیره کره در اواخر سده نوزدهم تا اوایل سده بیستم توسط امپراتوری کره اداره می شد. این شبه جزیره از سال ۱۹۰۵ به تصرف ژاپن درآمده و پنج سال بعد به طور رسمی بخشی از کشور ژاپن شد. با شکست ژاپن در جنگ جهانی دوم قسمت شمالی به تصرف شوروی و قسمت جنوبی به تصرف آمریکا درآمد. به این ترتیب کره شمالی صاحب حکومتی متحد با بلوک شرق شده و کره جنوبی صاحب حکومتی طرفدار غرب شد در حالی که هر دو مدعی حکومت بر کل شبه جزیره بودند این اختلاف در سال ۱۹۵۰ به جنگ کره انجامید که در سال ۱۹۵۲ با پیمان آتش بس خاتمه یافت. حکومت کیم ایل سونگ (۱۹۴۸ تا ۱۹۹۴) کشور را به کشوری منزوی تبدیل کرد که این انزوا پس از فروپاشی شوروی در سال ۱۹۹۱ تشدید شده است. پس از مرگ کیم ایل سونگ پسرش کیم جونگ ایل رهبری کشور را عهده دار شد و از سال ۲۰۱۲ در پی مرگ کیم جونگ ایل رهبری این کشور در اختیار کیم جونگ اون پسرش است.

در زمان دومین جنگ چین و ژاپن و جنگ جهانی دوم پایه های نفوذ ژاپن در کره به سستی گرایید. در ابتدای جنگ ها که شانگهای به تصرف ژاپن در آمد دولت موقت کره از آنجا متواری گردید. در طی جنگ جهانی دوم ، دولت های آمریکا ، چین و انگلیس به مردم کره وعده استقلال دادند. نیروهای استقلال طلب کره ای در سراسر چین پخش شدند و در سال ۱۹۴۲ میلادی به ژاپن اعلام جنگ دادند. این نیروها با قوای متفقین در کره همکاری کرده و تا زمان تسلیم ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی به جنگ ادامه دادند. در فوریه و ژانویه سال ۱۹۴۵ میلادی به ترتیب کنفرانس های بین المللی یالتا و پوتسدام تشکیل و کره به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسیم شد. قسمت شمالی در تصرف روس ها و قسمت جنوبی در اشغال آمریکایی ها بود. مدار ۳۸ نیز به عنوان مرز دو کره تعیین گردید تا اینکه بعد مجدد متحد شوند. ولی همکاری دو دولت عملی نبود زیرا در ناحیه شمال رهبری را کمونیست ها به عهده داشتند و در جنوب طرفداران غرب بر سر کار بودند. عاقبت در سال ۱۹۴۸ تقسیم کره به دو کشور صورت رسمی یافت و دو حکومت کره شمالی (جمهوری دمکراتیک خلق کره) و کره جنوبی (جمهوری کره) بر قرار گردید. در پی فروپاشی شوروی این کشور با قحطی شدیدی در دهه ۱۹۹۰ میلادی رو به رو شد که به مرگ حدود ۹۰۰/۰۰۰ تا ۲/۰۰۰/۰۰۰ نفر انجامید.

بنادر مهم کره شمالی عبارت اند از : چونگجین ، هام هونگ ، ونسان در سواحل دریای ژاپن و نامپو در سواحل خلیج کره.

صادرات کره شمالی مواد اولیه و برخی تجهیزات نظامی است و در مقابل مواد نفتی ، زغال کک ، ماشین آلات و مواد خوراکی وارد می کند. عمده تجارت این کشور با کشورهای چین و روسیه است. کره شمالی همواره با کمبود مواد غذایی روبرو بوده است. در دهه ۹۰ میلادی قحطی مواد غذایی جان دست کم ۱ میلیون نفر را در این کشور گرفت. حدود یک سوم زنان و کودکان کره شمالی با سوء تغذیه روبرو هستند.